راز جابهجایی سنگ ۶ تُنی استونهنج؛ سفری ۷۰۰ کیلومتری در دوران باستان
به گزارش آذرنگارنده: پژوهش تازهای از دانشگاه کِرتین استرالیا نشان میدهد یکی از اسرار بزرگ بنای باستانی استونهنج حتی شگفتانگیزتر از تصور قبلی است. بر اساس این مطالعه، سنگ مرکزی معروف به «سنگ محراب» (Altar Stone) که حدود ۶ تُن وزن دارد، احتمالاً حدود ۷۰۰ کیلومتر از شمالشرق اسکاتلند به محل فعلی استونهنج در جنوب […]
به گزارش آذرنگارنده:
پژوهش تازهای از دانشگاه کِرتین استرالیا نشان میدهد یکی از اسرار بزرگ بنای باستانی استونهنج حتی شگفتانگیزتر از تصور قبلی است. بر اساس این مطالعه، سنگ مرکزی معروف به «سنگ محراب» (Altar Stone) که حدود ۶ تُن وزن دارد، احتمالاً حدود ۷۰۰ کیلومتر از شمالشرق اسکاتلند به محل فعلی استونهنج در جنوب انگلستان منتقل شده است.
این فاصله بسیار طولانی نشان میدهد جابهجایی این سنگ احتمالاً نتیجه تلاش و برنامهریزی انسانهای باستانی بوده و نه حرکت طبیعی یخچالهای عصر یخبندان.
منشأ سنگ محراب
پژوهشگران برای تعیین منشأ این سنگ از بررسی دانههای معدنی سنگ و همچنین مدلهای رایانهای حرکت یخچالهای باستانی استفاده کردند. هدف آنها این بود که مشخص کنند آیا یخچالهای عصر یخبندان میتوانستند این سنگ را تا جنوب انگلستان منتقل کنند یا خیر.
نتایج نشان داد یخچالها ممکن است در گذشته سنگهایی را از شمالشرق اسکاتلند تا منطقهای به نام داگر بنک (Dogger Bank) در دریای شمال منتقل کرده باشند، اما هیچ مسیر یخچالی قابل قبولی وجود ندارد که بتواند این سنگ را تا دشت سالزبری، محل استونهنج، برساند.
به گفته دکتر آنتونی کلارک از دانشکده علوم زمین و سیارات دانشگاه کرتین، شواهد نشان میدهد این سنگ به احتمال زیاد بهطور عمدی و با برنامهریزی دقیق توسط انسانها در مسیرهای دشوار جابهجا شده است.
سفر طولانی با کمک انسانها
به گفته پژوهشگران، نبود مسیر یخچالی مستقیم به این معناست که انسانهای دوران نوسنگی مجبور بودهاند این سنگ عظیم را صدها کیلومتر جابهجا کنند.
احتمالاً این جابهجایی در چند مرحله انجام شده است؛ به این صورت که سنگ در برخی بخشها روی زمین کشیده شده و در بخشهایی دیگر از رودخانهها یا مسیرهای ساحلی برای حمل آسانتر استفاده شده است.
نشانهای از تواناییهای جوامع نوسنگی
این یافتهها نشان میدهد جوامع نوسنگی بریتانیا احتمالاً سطح بالایی از برنامهریزی، همکاری اجتماعی و شناخت از محیط طبیعی داشتهاند.
به گفته پژوهشگران، جابهجایی سنگی با این اندازه در چنین مسافتی نیازمند هماهنگی گسترده، دانش مسیرها و تلاش جمعی قابل توجه بوده است.
دانشمندان قصد دارند در تحقیقات آینده محل دقیق منشأ سنگ در اسکاتلند را مشخصتر کنند و مسیرهایی را که انسانهای باستانی برای انتقال آن طی کردهاند، بازسازی کنند.
نتایج این پژوهش در نشریه Journal of Quaternary Science منتشر شده است.