وقتی یک دنبالهدار از منظومه شمسی درونی دور میشود چه اتفاقی میافتد؟
به گزارش آذرنگارنده: ورود یک دنبالهدار به منظومه شمسی درونی معمولاً با هیجان زیادی همراه است. ستارهشناسان و علاقهمندان به آسمان شب امیدوارند که این مهمان یخی به جرمی درخشان و تماشایی تبدیل شود؛ جرمی که با دُم بلند و هاله نورانیاش، صحنهای دیدنی در آسمان خلق کند. اما در مسیر بازگشت، داستان کمی متفاوت […]
به گزارش آذرنگارنده:
ورود یک دنبالهدار به منظومه شمسی درونی معمولاً با هیجان زیادی همراه است. ستارهشناسان و علاقهمندان به آسمان شب امیدوارند که این مهمان یخی به جرمی درخشان و تماشایی تبدیل شود؛ جرمی که با دُم بلند و هاله نورانیاش، صحنهای دیدنی در آسمان خلق کند.
اما در مسیر بازگشت، داستان کمی متفاوت است. هرچه دنبالهدار از خورشید دورتر میشود، هسته آن گرمای کمتری دریافت میکند. در نتیجه، مقدار گاز و غباری که از سطح آن خارج میشود کاهش مییابد. به همین دلیل، هاله روشن اطراف هسته (کُما) کوچکتر و کمنورتر میشود و طول دُم آن نیز به تدریج کاهش پیدا میکند.
بسیاری از دنبالهدارها پس از این مرحله به بخشهای دوردست منظومه شمسی بازمیگردند و ممکن است صدها یا حتی هزاران سال طول بکشد تا دوباره به نزدیکی خورشید برسند.
با این حال، برخی دنبالهدارها سرنوشت متفاوتی دارند. گاهی برخوردهای گرانشی با سیارات مسیر آنها را تغییر میدهد. در چنین حالتی، دنبالهدار ممکن است چنان «تلنگر گرانشی» دریافت کند که برای همیشه از منظومه شمسی دور شود و دیگر هرگز بازنگردد.
در تصویری که مشاهده میکنید، دنبالهدار C/2025 R3 (PanSTARRS) در چندین شب از اوایل تا میانه ماه مه، در نزدیکی رصدخانه «سرو پارانال» در شیلی با نوردهی عمیق ثبت شده است. تصاویر متأخرتر که در بخش بالایی دیده میشوند، بهخوبی نشان میدهند که چگونه دُم یونی این دنبالهدار به تدریج کوتاهتر شده است.