تبدیل زبالههای اقیانوسی به جاده؛ راهکاری تازه برای کاهش آلودگی پلاستیکی
به گزارش آذرنگارنده: پژوهشگران در ایالت هاوایی آمریکا در حال آزمایش روشی نوآورانه هستند که در آن تورهای ماهیگیری رهاشده در دریا و زبالههای پلاستیکی خانگی به مادهای برای ساخت آسفالت جادهها تبدیل میشوند. نتایج اولیه نشان میدهد این روش میتواند راهی عملی برای استفاده دوباره از بخشی از زبالههای پلاستیکی باشد. نتایج این پروژه […]
به گزارش آذرنگارنده:
پژوهشگران در ایالت هاوایی آمریکا در حال آزمایش روشی نوآورانه هستند که در آن تورهای ماهیگیری رهاشده در دریا و زبالههای پلاستیکی خانگی به مادهای برای ساخت آسفالت جادهها تبدیل میشوند. نتایج اولیه نشان میدهد این روش میتواند راهی عملی برای استفاده دوباره از بخشی از زبالههای پلاستیکی باشد.
نتایج این پروژه توسط جرمی اکسورثی از مرکز پژوهش زبالههای دریایی در دانشگاه هاوایی پسیفیک در نشست بهاره انجمن شیمی آمریکا (ACS) ارائه شد.
به گفته او، هدف این تحقیق بررسی این موضوع است که آیا استفاده از پلاستیک بازیافتی در جادههای هاوایی از نظر زیستمحیطی و فنی مسئولانه و ایمن است یا نه.
مشکل بزرگ پلاستیک در هاوایی
هاوایی به دلیل موقعیت جغرافیایی خود با چالش بزرگی در مدیریت زباله روبهرو است. انتقال زبالهها به خارج از جزایر هزینهبر است و بسیاری از پلاستیکها نیز به صورت زباله دریایی در اقیانوس اطراف این ایالت باقی میمانند.
پژوهشگران میگویند اگر این پلاستیکها در ساخت جادهها استفاده شوند، میتوان از سوزاندن زبالهها، دفن در محلهای دفن زباله یا انتقال آنها به خارج از جزیره جلوگیری کرد.
چرا از پلاستیک در آسفالت استفاده میشود؟
از سال ۲۰۲۰ بیشتر جادههای هاوایی با نوعی آسفالت به نام آسفالت اصلاحشده با پلیمر (PMA) ساخته میشوند. در این نوع آسفالت، پلیمرهایی مانند استایرن–بوتادین–استایرن (SBS) به قیر اضافه میشود تا جاده:
- انعطافپذیرتر شود
- در برابر ترک خوردن مقاومتر باشد
- در برابر گرما و آب دوام بیشتری داشته باشد
این ویژگیها برای آبوهوای گرمسیری هاوایی بسیار مهم هستند.
پژوهشگران این سؤال را مطرح کردند که آیا پلاستیکهای دورریختهشده میتوانند جایگزین بخشی از این پلیمرها شوند یا نه.
تورهای ماهیگیری رهاشده به عنوان ماده اولیه
بخش مهمی از زبالههای دریایی در هاوایی را تورهای ماهیگیری رهاشده یا گمشده تشکیل میدهند. به گفته جنیفر لینچ، مدیر مرکز پژوهش زبالههای دریایی، این نوع تجهیزات ماهیگیری بزرگترین منبع زباله پلاستیکی در سواحل هاوایی هستند.
پروژهای به نام Bounty Project که به ماهیگیران برای جمعآوری زبالههای دریایی پاداش میدهد، تاکنون ۸۴ تن تجهیزات ماهیگیری رهاشده را از اقیانوس آرام خارج کرده است. بخشی از این مواد در آزمایشهای مربوط به آسفالت جدید استفاده شد.
آزمایش جاده واقعی
پس از تبدیل این پلاستیکها به ماده مناسب برای آسفالت، بخشی از یک جاده مسکونی در جزیره اوآهو با سه نوع آسفالت مختلف ساخته شد:
- آسفالت معمولی حاوی پلیمر SBS
- آسفالت حاوی پلیاتیلن بازیافتی از زبالههای شهری
- آسفالت حاوی پلیاتیلن حاصل از تورهای ماهیگیری
پس از حدود ۱۱ ماه استفاده عادی از جاده، پژوهشگران نمونههایی از گردوغبار سطح جاده را جمعآوری کردند تا بررسی کنند آیا این آسفالتها ریزپلاستیک بیشتری در محیط آزاد میکنند یا خیر.
نتیجه اولیه: ریزپلاستیک بیشتر تولید نشد
با استفاده از روشهای پیشرفته شیمیایی مانند Pyrolysis Gas Chromatography–Mass Spectrometry (Py‑GC‑MS)، پژوهشگران منبع پلیمرهای موجود در گردوغبار جاده را بررسی کردند.
نتایج اولیه نشان داد آسفالت حاوی پلاستیک بازیافتی، پلیمر بیشتری نسبت به آسفالت معمولی آزاد نمیکند.
جالبتر اینکه در نمونههای گردوغبار، بیشتر پلیمرها از سایش لاستیک خودروها بودند و نه از آسفالت جاده. به گفته محققان، سیگنال مربوط به لاستیکها آنقدر قوی بود که یافتن آثار پلیاتیلن در دادهها دشوار میشد.
یکی از دلایل این موضوع آن است که پلاستیکها در فرآیند ساخت، در قیر ذوب و با آن ترکیب میشوند؛ بنابراین ذرات جداشده از جاده معمولاً ترکیبی از سنگ، قیر و پلیمر هستند و نه پلاستیک خالص.
گامی برای کاهش زبالههای پلاستیکی
با وجود نتایج امیدوارکننده، پژوهشگران میگویند هنوز باید دوام طولانیمدت این جادهها بررسی شود.
با این حال، آنها امیدوارند استفاده از پلاستیکهای دورریختهشده در ساخت جادهها بتواند در آینده به کاهش فشار بر محلهای دفن زباله و کاهش زبالههای دریایی کمک کند.
به گفته جنیفر لینچ:
«برخی تصور میکنند بازیافت پلاستیک عملاً کارایی ندارد و بیش از حد پیچیده است. اما این پژوهش نشان میدهد که اگر جامعه واقعاً به پایداری اهمیت دهد، بازیافت میتواند بهطور مؤثر عمل کند.»