زمین نفس میکشد؛ اگر بگذاریم!
به گزارش آذرنگارنده: ۱۷ ژوئن، روز جهانی مقابله با بیابانزایی، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ یک هشدار است. بیابانزایی به معنای از دست رفتن توان تولید بیولوژیک زمین است؛ یعنی جایی که زندگی در آن جریان داشت، حالا به سکوت و خشکی میرسد. از منظر اجتماعی، بیابانزایی یعنی مهاجرت، فقر و از دست رفتن […]
به گزارش آذرنگارنده:
۱۷ ژوئن، روز جهانی مقابله با بیابانزایی، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ یک هشدار است. بیابانزایی به معنای از دست رفتن توان تولید بیولوژیک زمین است؛ یعنی جایی که زندگی در آن جریان داشت، حالا به سکوت و خشکی میرسد.
از منظر اجتماعی، بیابانزایی یعنی مهاجرت، فقر و از دست رفتن میراث بومی. از منظر هنری، بیابان اگرچه شکوه خود را دارد، اما پیشروی بیرویه آن، رنگ سبز را از پالتِ نقاشی طبیعت ما حذف میکند. ما در قبال خاکی که روی آن قدم میگذاریم مسئولیم. تغییرات اقلیمی و مدیریت نادرست منابع آب، تبرهایی هستند که بر ریشه نیمهجان دشتهای ما فرود میآیند.
مقابله با بیابانزایی، تلاشی برای بازگرداندنِ امید به رگهای خاک است. با کاشت حتی یک نهال بومی یا مصرف آگاهانه آب، ما در حال خلق اثری ماندگار بر چهره زمین هستیم.