وقتی شعر، خون و عشق را روایت می کند / تقدیر تبریز از شاعر دل جبهه ها

به نقل از احرار

سهیلا عباسپور :صبحِ روز بعد از عملیات والفجر ۸آسمان هنوز خیس از شب بود و زمین بوی خون و خاکِ سنگینِ نبرد می‌داد. کنار اروند، جایی که آب و خاک با سرخی خون عجین شده بود، جوانانی خسته و بی‌صدا در سکوتی ابدی خوابیده بودند. نه فریادی بود، نه ناله‌ای، تنها آرامش بود،آرامش سهمگین!

حاج صمد قاسم‌پور آنجاست، قلمی در دست و دلی پر از درد و عشق. او فقط شاهد نیست؛ دلش با هر قطره خون، با هر نفس رزمندگان، با هر سکوت خاک، یکی شده است. چشم‌هایش اشک می‌ریزند و دستانش بر کاغذ می‌رقصند، واژه‌ها را چون قطره‌هایی از خون و جان غواصان بر متن می‌نویسد.

شعرِ او نه روایتِ جنگ بود، بلکه تصویرِ درد و عشق و فداکاری — درست مثل تصویری که هر بار خواننده چشمانش را می‌بندد، می‌بیند: آبِ اروند، لکه‌لکه از خونِ سرخِ جوانانی که دنیا را واگذار کردند تا فرداها بماند؛ سکوتِ سنگینِ خاک؛و نسیمِ سردی که انگار لالاییِ بی‌صدا می‌خواند.

و می‌نویسد:

لای لای ای جبهه لرین یورقونی ای خسته جوانلار

لالایی‌ای است که هم آرامش ابدی برای شهدا می‌آورد و هم اندوه بازماندگان را جاری می‌کند. با هر بیت، می‌توان تصویر خون روی آب اروند، سکوت سنگین و نسیم سرد صبحگاهی را در ذهن حس کرد.

خوش یاتین، یاخشی یاتیب سیز ، چنان که گویی نورِ صبح در همان لحظه می‌تابد، رویِ چهره‌ی خسته‌ی جوانانی که دنیا را رها کردند و به آرامشِ ابدی رسیدند.

و اورزمنده ای است، رزمنده‌ای که خود به جبهه رفته و با شجاعت و عشق به وطن میدان را لمس کرده،  انگار باید می ماند تا واقعیت جنگ و شهادت را با قلمی لطیف و شاعرانه بیان کند.

حاج صمد قاسم‌پور، شاعر نامدار آذربایجانی و رزمنده دوران دفاع مقدس، با مجموعه شعری بی‌نظیرش «غواصلار»، دل‌ها را به لرزه درآورد و خاطره‌ای جاودانه آفرید.

و اکنون، تبریز می خواهد از این رزمنده و شاعر در همایش «زنده نام تبریز» تقدیر کند، به پاس شعرهایش، فداکاری‌اش و نقش او در ثبت خاطره شهدا. یاد و نام او به عنوان صدای حقیقت و فداکاری رزمندگان و شهدا همیشه زنده خواهد ماند.